Terugblikken op één jaar wethouderschap

Een jaar geleden startte ik met mijn nieuwe functie als wethouder. Na de installatie op 7 juni, was vrijdag 8 juni mijn eerste echte werkdag. Nu één jaar later is een mooi moment om even terug te blikken en te reflecteren op mijn ervaringen.

Met trots van start
Trots was ik vorig jaar om te worden benoemd als wethouder. Met als leidraad een coalitieakkoord samen met Gemeentebelangen en de VVD – toch niet de meest voor de hand liggende politieke partners – waarin ook de hand van PvdA-GroenLinks zeer herkenbaar terugkomt. Na 12 jaar als raadslid wilde ik zelf actief aan de slag. Met mijn brede portefeuille: onderwijs, cultuur en sport, openbare ruimte, natuur en milieu, afval, verkeer en vervoer, financiën, maar vooral met energie, klimaat en groen.

Hoofdpijndossiers oppakken
Dat betekende dat ik ook aan de slag mocht enkele lastige dossiers in mijn pakket. Zoals de bruine beuk die moest wijken voor de herinrichting van het Maurickplein, terwijl ik als raadslid nog had gepleit voor behoud. Of De Speeldoos, de jarenlange onenigheid tussen gemeentebestuur en stichtingsbestuur over activiteiten, subsidiebesteding en -verantwoording. En natuurlijk ook de nieuwbouwplannen van Zwaluw VFC, waar weinig schot in zat. Nu één jaar later staat de bruine beuk er nog steeds en hoeft deze niet meer te wijken voor de weg. Met dank aan bezwaarmakers en de rechter, maar ook dankzij een aangepast inrichtingsplan dat het college heeft goedgekeurd (i.p.v. in hoger beroep te gaan). Bij De Speeldoos is er een definitief besluit voor de toekomst genomen, wat duidelijk schept voor de stichting en de gemeente. En in de contacten met Zwaluw VFC lijken de seinen op groen te staan om nog voor deze zomer een convenant te sluiten over daadwerkelijke nieuwbouw.

Gevolgd door nieuwe vraagstukken
Maar zoals altijd, wordt het ene lastige dossier al snel opgevolgd door een ander. Zoals de gewenste realisatie van de fietsbrug bij Van der Valk die plots op losse schroeven kwam te staan (en eigenlijk ruim onvoldoende was als fietsoplossing). Of de verrassing dat de Vughtse onderwijshuisvesting helemaal niet gereed was na de opening van De Avonturier, maar dat nog verschillende scholen staan te springen om extra ruimte. En natuurlijk de constante afweging van de inzet van financiële middelen met de druk van de eigen inzet voor een verdiepte N65 en spoor, inclusief passende maatregelen voor geluid en trillingen. Eigenlijk kun je wel zeggen dat alles wat N65 en spoor betreft nieuwe hoofdpijndossiers zijn. Dit raakt zoveel inwoners en bedrijven direct, voor een plan dat gericht is op toekomstige verbeteringen voor geheel Vught. Dat geldt ook voor elke aanpassing in het dorp vanwege de N65 binnen mijn portefeuille verkeer en vervoer, zoals bijvoorbeeld de verharding van de Jagerboschlaan,.

Vind je het nog leuk?
Vaak vragen vrienden en bekenden dan ook “Vind je het nog wel leuk om wethouder te zijn?”. Als zij de (social) media erop naslaan gaat het vaker over een lastig dossier met stevige kritiek, dan over het doorknippen van een lintje, zwaaien met een vlag of vieren van succes. Dat klopt ook. De meeste aandacht gaat uit naar de dilemma’s. De lastige belangenafweging waar nooit iedereen tevreden mee is. De keuzes waarin je je steeds moet verantwoorden naar de belanghebbenden, het college, de raad en natuurlijk jezelf. Maar het is nu eenmaal mijn rol om binnen de kaders van het coalitieakkoord knopen door te hakken. En het is niet leuk als mensen daar boos of teleurgesteld over zijn. Zolang er ruimte is om toelichting te mogen geven waarom een keuze is gemaakt. Mijn ervaring is nog steeds dat de meeste mensen dan heel redelijk zijn en begrip willen tonen voor keuzes. Lastiger wordt het wanneer feiten er minder toe lijken te doen. Dan is er weinig ruimte voor een gesprek of een debat.

Genieten van werkbezoeken en (kleine) successen
Maar tegenover lastige keuzes en gesprekken, staan ook de vele mooie momenten. Nagenoeg elk bezoek aan een vereniging of organisatie is een genoegen. Iedereen is altijd zo blij om je mogen ontvangen en laat trots zien waar zij mee bezig zijn. Ongeacht of het een bezoek is aan een basisschool, een jubilerend echtpaar, de sportclub of een evenement. Dat is altijd leuk! Daarnaast is het natuurlijk een opsteker als een deel van de ambities voor Vught gerealiseerd kan worden. In mijn portefeuille ben ik naast de oplossingen voor de eerdergenoemde hoofdpijndossiers bijvoorbeeld trots op de terugkeer van de zwerfvuildag, de vele acties op het gebied van sport en bewegen en het starten met elektrische deelauto’s. Het zijn deze bezoeken en successen die het wethouderschap ook gewoon heel erg leuk maken.

Maar echte vernieuwing gaat traag
Toch vind ik dat ik nog veel te weinig heb kunnen realiseren van mijn ambities voor Vught. Sommige dossiers kosten zoveel kruim en ambtelijke inzet, dat er andere zaken soms te lang blijven liggen. Deze ‘traagheid’ is weleens frustrerend. Ik wil zo vaak sneller dan mogelijk blijkt te zijn. Zelf vind ik met name nog veel te weinig te hebben gerealiseerd op mijn eigen speerpunt energie, klimaat en groen. Het zijn nog te kleine stappen die zijn gezet. Dat vraagt dus meer aandacht. Want dankzij de herindeling van Haaren, komen de volgende verkiezingen er alweer snel aan. En dan is het maar de vraag of ik nog steeds aan de knoppen mag zitten…

En niet alles gaat zoals je wil
Niet alles gaat goed of zoals je denkt dat het moet gaan. Een van mijn grootste teleurstellingen van afgelopen jaar is nog steeds dat ik er niet in ben geslaagd om het dossier De Speeldoos op te lossen zonder schade voor individuele personen. Rationeel weet ik dat dat met de hele voorgeschiedenis misschien sowieso niet meer realistisch was, maar dan nog. Ik ben tevreden met de toekomstkeuze voor De Speeldoos, maar had dit liever bereikt in een overeenkomst waarbij iedereen met opgeheven hoofd naar buiten kon lopen. En dus zonder de vervelende motie over het stichtingsbestuur of alle verwijten in de media.

Leren tijdens de rit
Als ik collega’s spreek die nu ook één jaar in functie zijn, zegt eigenlijk iedereen dat het tijd vraagt om echt op stoom te komen. Je stapt in een rijdende trein en moet dit leren tijdens de rit. Ook als je daarvoor al jaren raadslid bent geweest, is het toch anders als je er zelf zit. Dus is het zaak om het komende jaar met alle opgedane ervaring hard aan de slag te gaan. Om Vught en Cromvoirt aan het eind van deze bestuursperiode weer mooier te hebben gemaakt dan het was bij mijn aantreden.

2 reacties

  1. Ook al ben je helaas niet van CDA kleur, toch steek ik je een hart onder je riem. Je bent goed bezig .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *